De kunst van het weglaten

Sinds november ben ik niet meer toegekomen aan nieuwe bijdragen op dit blog.
Soms gebeuren er dingen in het leven die op dat moment alle aandacht en energie opeisen. Dat is de afgelopen driekwart jaar in mijn leven dan ook gebeurd.
Laat ik er in het heel kort dit over zeggen: er zijn maar héél weinig gelegenheden waarbij ik niet op blote voeten zal lopen. Afgelopen januari was er zo één: de begrafenis van mijn vrouw.

In meerdere opzichten wordt het uiteindelijk toch altijd weer lente. Gelukkig maar.
Iedereen komt langzaam weer uit zijn of haar coconnetje. Ik vond het heerlijk om een paar maanden geleden de warmte van de eerste zonnestralen weer met mijn voeten te voelen. Hoe zwak het zonnetje ook nog maar schijnt, de aarde neemt die subtiele warmte op, en geeft ze door aan wie haar op de meest natuurlijke wijze belopen wil.
En fietsend levert het willen 'vangen' van de lente zelfs komische taferelen op. Wanneer ik in mijn T-shirt en op mijn blote voeten al fietsend mensen inhaal die nog dik zijn ingepakt, tot en met handschoenen aan toe, dan zou ik soms hun gezichten wel even willen zien. Maar ja, om nou telkens om te kijken...

Tijdens een van de vele gesprekjes die ik welwillend voer wanneer er weer iemand op zoek is naar mijn drijfveer om ongeschoeid door het leven te gaan, viel me op dat de opmerkingen die worden gemaakt verraden hoe de betreffende persoon in het leven staat.
Vergelijk "Je bent wat vergeten" maar eens met "Goh, dat zou ik eigenlijk ook wel willen". In het eerste voorbeeld houd ik me kennelijk niet aan dat wat als algemeen geldend wordt gezien: buiten loop je op schoenen. 'Men' meent te weten dat ik nogal verstrooid van huis ben vertrokken en er geen erg in heb dat ik nog geen schoenen aan had getrokken. En de sokken blijken het ondergeschoven kindje, die worden al niet eens meer genoemd.
In het tweede voorbeeld toont men respect voor de keuze die ik heb gemaakt. Men voelt de positieve effecten ervan, en verlangt naar de vrijheid om zèlf een dergelijke keuze te kunnen maken.
Nou hebben de commercials ons inmiddels geleerd: 'willen is kunnen'. En het leuke is dat je er niets voor hoeft te doen. Geen dure aanschaf, geen cursus van weken of maanden, geen ingewikkelde regels. Nee, niets van dat al.
Het lopen op blote voeten is 'slechts' het resultaat van de kunst van het weglaten. Je hoeft het alleen maar te willen. Overigens kan een beetje gezond verstand - u weet wel, het 'boerenverstand' waar we van nature allemaal over beschikken - geen kwaad. Weten wanneer je wat weg kunt laten moet de balans zien te vinden met de wilskracht om je grenzen te verleggen. Dat geldt dan voor zowel de schoenen als voor de jas. In een van de eerdere posts kunt u iets lezen over frostbite, ofwel wat de gevolgen kunnen zijn wanneer de balans in de winter naar de verkeerde kant uit slaat.

Voor velen gaat er wellicht aan de kunst van het weglaten nog een stap vooraf. Om de op het oog belangrijke zaken weg te kunnen laten, moeten we ze eerst los kunnen laten. Voorwaar een mooi onderwerp om op een regenachtige zomerdag eens over te mijmeren. Waarom ben ik zo gehecht aan die 20 graden in mijn jas. Waarom hecht ik meer waarde aan het modebeeld dan aan mijn natuurlijke gevoel? Waarom vind ik het zo belangrijk wat anderen van mij vinden? Ach, u kunt er vast nog meer bedenken.
Ik wens u een fijne zomer. En bedenk: het is altijd de juiste tijd om de eerste stap te zetten. Blootsvoets of niet.

Je kop erbij houden

Confrontatie

Het is half november. Voor het eerst tikt het thermometerkwik de vorstgrens aan. De zon heeft moeite om door de ochtendmist heen te prikken. Ik fiets in een wereld van ingepakte mensen en denk: hoeveel kleding trek je in ‘s hemelsnaam aan als het tien graden vriest? In een gemiddelde winter op een trektocht door de bergen kom je ze niet zó gekleed tegen.

Je begrijpt het al: menigeen kan een reactie niet onderdrukken wanneer ik hen in dit jaargetijde confronteer met een t-shirt en blote voeten.

Reageren

Ik wil graag wat met jullie delen over het fenomeen reageren. Niet alleen omdat de meeste reacties leuk zijn, maar vooral om te vertellen over het effect van deze verbale vorm van communicatie op mijn verschijning.

Communicatie is immers interessant. Altijd! Niet altijd even leuk, maar wèl interessant.

Mijn non-verbale uitingsvorm roept reacties op. Die zeggen alles over degene die ze uit. Mijn verschijning is immers wat het is. Niet meer en niet minder.

Wat u ziet bent u zelf

U ziet iemand in een t-shirt en op blote voeten. Prima.

Een goede observator zou kunnen zien dat ik me er goed bij voel. Ik loop er niet bij als een zombie die in een andere wereld leeft, en zijn schoenen vergeten is. In tegendeel. Ik ben zelfbewust aan het genieten van de omgeving waarin ik loop, en verwonder me hooguit over een aantal van mijn medemensen.

Weet u het zeker?

Maar de meesten van u komen niet tot observeren. U schiet in de vooroordelen, waarbij uw eigen overtuigingen leidend zijn bij het vormen van uw mening.

Onder u zijn er die denken dat ik het nodig heb om mij stoer te gedragen, dat ik daar mijn status aan ontleen.

U zegt het immers zelf: “Zo. Dàt is stoer!”

Wellicht trigger ik de grensverlegger in u. Dat is namelijk wat ik doe: ik onderzoek grenzen. Waartoe is mijn lichaam in staat? Heeft mijn lichaam last van de kou? Of zou de beleving van kou wel eens voor een groot deel tussen de oren kunnen zitten?

Wel, ik kan u zeggen dat ik de afgelopen week erg verkouden was, maar dat me dit niet heeft belet om gewoon op blote voeten buiten te lopen, noch heeft het mijn verkoudheid verergerd of mijn herstel vertraagd.

U denkt het zeker te weten

Onder u zijn er die de verbinding met de seizoenen totaal zijn verloren. U kijkt op de kalender om te bepalen of u het koud zult hebben of niet. U loopt op een prachtige zonnige herfstdag in uw winterjas omdat het november is.

U zegt het immers zelf: “Zo! Die heeft de zomer nog in zijn hoofd.”

Ik laat mij niet leiden door wat ‘we’ hebben afgesproken. Ik ga af op mijn gevoel. Schuiven de warme dagen een maandje op, dan verschuif ik mee. Bovendien heb ik lang geleden besloten dat ik wil voelen dat het in de winter koud is. Dus als ik in januari buiten loop dan mag ik voelen dat het koud is. Dat is overigens iets anders dan het koud hebben. En als het stormt wil ik de wind kunnen voelen.

Waar haalt u de euvele moed vandaan om uw lichaam wijs te maken dat het zich midden in de winter, in the middle of nowhere, alleen maar comfortabel mag voelen als het in uw jas 20 graden is?

U weet het zeker

Onder u zijn er die ervan uitgaan dat men slechts kan vergeten, en de mogelijkheid van het hebben van een keuze bij voorbaat al uitsluiten.

U zegt het immers zelf: “Je bent je schoenen vergeten!”

U behandelt mij gelijk uzelf. Normaliter zou ik dat in u prijzen, maar in dit geval ben ik er niet blij mee. U doet mij, maar vooral uzelf, daarmee ernstig tekort. 

Het hebben van de vrijheid van keuze is een geboorterecht dat wij ons nooit en te nimmer mogen laten ontnemen.

Je ziet het, ik pas me niet aan aan wat ‘men’ vindt, niet aan wat de massa doet, noch aan wat de mode is.

Er is maar één iets waaraan ik me aanpas en dat is aan de natuur. Kleine kinderen weten dat als geen ander. Die reageren met een grote glimlach van herkenning als ze me zien en naar mijn blote voeten wijzen.

Onlangs las ik de wijsheid van een bewuste tiener. Verbind je met de ondergrond waarop je loopt, en je voeten passen zich aan. En zo is het.

Met volle aandacht

Het gaat om bewustzijn.

Velen zijn in deze tijd op zoek naar mindfulness. Met de overdosis aan informatie die we op ons afgevuurd krijgen is het voor veel mensen lastig om ‘je kop erbij te houden’, om de dingen met aandacht te doen.

Welnu, er is geen betere manier om met je volle aandacht in het nú te zijn dan door op blote voeten te lopen.

Een zeer goede oefening in mindfulness, want je hebt je aandacht hard nodig om te kijken waar je loopt, om te zorgen voor de juiste lichaamshouding, om je bewust te zijn van waar en hoe je je voeten neer zet. Je let continue op de signalen van je lichaam.

Zo zie je maar, het lopen op blote voeten is niet een kwestie van stoer doen of van erbij willen horen. Het is een manier van zijn.

Veranderingen

Reacties

Het lopen op blote voeten lokt reacties uit. Dat is prima. De reacties zijn overwegend positief, en nemen toe naarmate de zomer verder achter ons ligt. Ik vind het overigens heel vanzelfsprekend dat er wordt gereageerd, en ga graag het gesprek aan. Dat we ons op blote voeten door het leven bewegen is immers nog (lang) geen gemeengoed.

Rennen!

Toch realiseren steeds meer mensen zich dat het dragen van schoenen eerder problemen met zich mee brengt dan dat het een oplossing biedt. Het is pas enige tijd geleden dat je familie rende voor diens leven, om niet opgegeten te worden door een iets te groot uitgevallen biefstuk die maar niet aan hun pijl gepriemd wilde worden.

Dat jij dit nu leest bewijst eens te meer dat het je familie aardig gelukt is. Ze zorgden wel dat ze de snelheid erin konden houden. Er was geen ruimte voor rugklachten, knieblessures, of een rollator.

Nee, de problemen komen pas met de schoenen. Vanuit economisch perspectief bezien ongetwijfeld een prachtige ontwikkeling met nieuwe beroepen, ambacht en vakmanschap, en een bloeiende industrietak. Tegelijkertijd ontstaat er de medische specialisatie, en de praktijken-aan-huis zoals de pedicure die het ongemak aan de gemiddelde voet maar niet onder controle krijgen.

Zielig

Soms gaan humor en de constatering van een triest feit hand in hand. Zoals in de afgelopen week, toen ik naar het werk fietste op mijn blote voeten bij een temperatuur rond het vriespunt. Bij een stoplicht lacht een vriendelijke dame mij toe bij het zien van mijn blote voeten. Haar eerste reactie was: gôh, wat dapper! Tot ze zich realiseerde dat ze pedicure was en eraan toevoegde: wat zielig eigenlijk.

Ik denk er het mijne van. Het zijn vaak dezelfde mensen die de handschoenen alweer aantrekken zo gauw de dagen korter worden.

Subtiel

Ik bemerk echter een verandering. 

Steeds meer mensen ontdekken de vreugde die je ervaart wanneer je voeten weer de verschillende sensaties kunnen voelen. Denk aan de temperatuur, de structuur, en de veerkracht van de grond waarop je loopt.

Ik vind het een onvoorstelbaar fijn gevoel om de warmte van de zon te voelen op de ondergrond waarop ik loop. Niet alleen in de lente of de zomer, maar ook als het een graad of twee is en de winterzon moeite heeft om de ochtendmist weg te branden. Het subtiele verschil in temperatuur tussen de licht bevroren ondergrond en een stuk dat even is aangestreken door zonnestralen is... fantastisch om te voelen, en niet voor te stellen wanneer je het niet zelf gevoeld hebt.

'Die bodum'

Vergelijkbaar is het voelen van de verschillende ondergronden. Lopen in de natuur is natuur-lijk een feest voor de voeten. Elk verschil in ondergrond, hoe subtiel ook, geeft een iets andere sensatie. Het verende strandzand langs de vloedlijn, het moeizame mulle zand, de kriebelende hei, de zachte humusbodem in het bos... ga het voelen!

Maar dit geldt ook op de ondergronden die door mensenhanden zijn gemaakt. Voor iedereen die denkt dat asfalt en andere verharde vormen van paden onnatuurlijk zijn, en dit vervolgens als excuus gebruiken om onze natuurlijke staat van zijn proberen te ondermijnen, zeg ik: wij mensen zíjn onderdeel van de natuur. En ook de paden die we aanleggen zijn onderdeel van de natuur. Ze liggen immers ingebed in diezelfde natuur en vormen er één geheel mee. Wanneer je over de diverse verhardingen loopt ervaar je óók verschillende sensaties. Het ruwe asfalt helpt het lichaam om zich te wapenen tegen scherpe indringers. De huid van de voetzolen wordt zeer snel dikker.

En als ik over gebakken klinkers loop... ze zijn heerlijk glad en houden de zonnewarmte lekker lang vast. Dat zeg ik: een goede bodem is lekker gebakken!

Als het leven zelf

Veranderingen hebben tijd nodig. De grootste valkuil is het opbrengen van geduld. Ruim een jaar geleden heb ik de keuze gemaakt om een andere richting op te gaan, omdat ik innerlijk weet dat dit me veel goeds gaat opleveren. Ik wilde snel.

Het (leren) lopen op blote voeten is een metafoor voor onze gang door het werkelijke leven. Een metafoor die in diezelfde werkelijkheid be-leefd wordt. Alles wat het leven niet vreemd is, komen we ook tegen wanneer we ervoor kiezen om op blote voeten te zijn.

Genieten

Voor elke keuze die met het hart gemaakt wordt heeft het lichaam en haar omgeving tijd nodig om zich aan te passen. Dit geldt ook voor onze voeten. Gun ze de tijd om zich weer terug aan te passen aan hun natuurlijke staat van zijn. Door jarenlang gebruik van schoenen zijn de zenuwen in de voeten hypergevoelig geworden en de huid van de voetzool onnatuurlijk dun. Geef ze de tijd, en gaandeweg zul je steeds meer gaan genieten van het zijn op blote voeten, en van het leven zelf.

Het Blote Voeten Beuken Bos (BVBB)

Het kan verkeren
Op zoek naar een nieuwe balans. Het geldt voor mij net zoals voor de natuur in deze overgangstijd van zomer naar herfst. De natuur schudt haar energie even op, zoals wij dat in de ochtend met ons beddengoed doen.
Op deze ogenschijnlijk laatste aangename nazomerdag geniet ik nog even van een fietstochtje nu het nog kan, waarbij de wind nèt zo makkelijk met míj speelt als met de bladeren van de bomen, en met de wolken.

Al fietsend vraag ik me af waarom al die mensen die zo krampachtig vast willen houden aan de zomer, in hun kledingkeuze het liefst de herfst overslaan en meteen de winter induiken. Da's niet in balans met de natuur.

Foto: prachtige meiden, die Jersey koeien.

En daar fiets ik dan.
In T-shirt, in korte broek,
en met mijn blote voeten geniet ík in ieder geval
van die heerlijke 18 graden.
Ja, je ziet het goed.
Jùllie maken het contrast groot!
Ondertussen zie ik de koeien denken: "Hé, hij óók!"


Uitdaging
Het zoeken naar, of het herstellen van de balans (in letterlijke zin) komt niet alleen tot uiting als ik op mijn fiets een speelbal ben van de wind. Nee, de verbazing is enkele dagen terug pas ècht groot.
Daarvoor moet je weten dat er nèt buiten het dorp waar ik woon een snippertje bos ligt.

Laat ik het aanduiden met het Blote Voeten Beuken Bos. Het is een perceel waar ik heerlijk rondjes kan lopen, maar waarvan ik nog niet veel gebruik heb gemaakt, want voor een blote voetenloper heeft het nogal wat uitdagingen.
Mijn voeten hebben er al twee keer een (on)aardige confrontatie opgelopen, ongeduldig als ik soms kan zijn.

Maar een dag of drie geleden, op weg naar 'mijn plek' met een zachtere ondergrond - je weet wel, Neerlands Groote Zandbak, denk ik: kom, laat ik weer eens een rondje rennen in het BV Beuken Bos. Ik heb ten slotte al de nodige ervaring opgedaan met het lopen over beukenootjes en hun natuurlijke verpakking.
Tot mijn eigen verbazing gaat het heel goed. Ik dans over het natuurlijke tapijt zonder noemenswaardige problemen. Natuurlijk voel je de ondergrond, gelukkig wel zeg, maar het is niet pijnlijk. Dat smaakt naar meer, dus de volgende dag weer terug.

"Krijg nou wat!..."

Hetzelfde bos. Een paar uur vroeger dan op de vorige dag.
Een graadje frisser misschien en een beetje meer wind.
Ongetwijfeld liggen er een paar duizend beukenootjes méér in het bos. Het valt niet op.
Ik ga speciaal naar deze plek toe om weer een rondje te doen, dus er heen lopen in plaats van op de fiets. Mijn voeten kunnen goed wennen aan het buiten zijn. En dan het bos in... tjonge jonge, wat een pijn dit keer! Alsof ik geen enkel nootje kan ontwijken.
Met veel moeite loop ik een half rondje en dan gauw weer het asfalt op. Pfff... wat een verschil met de dag ervoor.

Spiegel
Of het nu mijn focus op de ondergrond is, of de veranderde gevoeligheid van mijn voeten als spiegel van innerlijke processen of emoties... ik ben er nog niet achter. Maar zó een verschil in beleving binnen 24 uur doet me erg verbazen. Ik blijf zoeken naar een nieuwe balans die past bij de tijd van het jaar, die past bij deze fase in mijn leven.

Geniet, net als ik, van een prachtige herfst in al haar hoedanigheden.

Nazomer

Wat een weertje
Na een sportieve fietstocht van 40 minuten zit ik in het zand van 'Neerlands Groote Zandbak', op de kaart aangegeven als de Soester Duinen, dat bij dit weer niet onder doet voor een enorm strand. Maar dan zonder mensenmassa. Een heerlijke plek om te lopen, rennen, en te reflecteren.
Door mijn wat onregelmatige werktijden kan het zomaar gebeuren dat ik op een mooie weekdag bij 22 graden in het zonnetje zit, en het begin van deze bijdrage schrijf.

Weer een watje
De afgelopen zomer hebben we nauwelijks zulke stralende dagen gehad als vandaag. Toch heb ik de afgelopen dagen al diverse mensen gezien met winterjassen en handschoenen aan. En hoewel ik een ieder zijn of haar eigen plezier gun, blijf ik me verbazen over hoever mensen van de natuur kunnen staan. Wàt is het toch dat die mensen doet besluiten dat het zomer en winter, binnen en buiten, als 21 graden moet aanvoelen?

Temperatuurbeleving zit tussen de oren
Het is een kwestie van 'mindset'. Voor mij voelt een temperatuur tussen 18 en 20 graden heel comfortabel. Ik vind het heerlijk om in een T-shirt te lopen. Wanneer de temperatuur stijgt naar 25 graden, blijf ik in mijn T-shirt lopen want ik accepteer dat het bij deze temperatuur warm mag aanvoelen; het is dan tenslotte zomer.

Hetzelfde pas ik toe in het najaar. Wanneer de temperatuur daalt mag ik merken dat het frisser wordt. Net als de wind die ik wil voelen wanneer het stevig waait; en de regen die ik van mezelf mag voelen wanneer het natte seizoen aanbreekt.

Ik voel me verbonden met de natuur door de verandering van de seizoenen te accepteren, in plaats van vast te houden aan het comfortabele zomergevoel. Zo kan ik tot ver in de winter met één of twee laagjes kleding toe, regelmatig in korte broek lopen, en gewoon op blote voeten buiten zijn.

Kalmte kan je redden
Mocht je ook willen starten: een nieuwe mindset is weliswaar een kwestie van seconden, het lichaam heeft natuurlijk méér tijd nodig om zich aan te passen. Dat geldt overigens voor elke seizoenswisseling. Wanneer de nachttemperatuur na de zomer voor het eerst weer het nulpunt nadert voelt dat erg fris aan.
Terwijl in de winter, als de temperatuur na een flinke vorstperiode weer stijgt tot net boven het vriespunt, diezelfde temperatuur als heerlijk zacht aanvoelt. Het hangt letterlijk af van welke kant je het benadert.

Foto: té lang in de sneeuw gelopen met als resultaat blaren.

Wat ik wil zeggen is: het is verstandig om telkens weer de balans te zoeken.
De balans tussen de uitdaging om je grens iets te verleggen, en de zorg voor je eigen veiligheid. Niemand vaart wel bij bevroren ledematen door op de fiets te stappen bij een gevoelstemperatuur van -20, of door onvoorbereid door de sneeuw te gaan lopen.

Wees flexibel, houd niet star vast aan de afspraak met jezelf. Ik kan uit eigen ervaring zeggen dat wie niet luisteren wil letterlijk op de blaren moet... eh, lopen.

Luisteren

Het is fantastisch om te kiezen voor verbinding met de natuur. Dat kost niet eens zoveel moeite, we zijn immers allemaal onderdeel van diezelfde natuur.

Verstandig omgaan met de natuur is óók: luisteren naar je lichaam. Ik neem me voor dat ik dat de komende maanden nòg weer iets beter ga doen dan het afgelopen jaar.
En zo kan ik me, terwijl ik van dit prachtige nazomerweer geniet, alweer verheugen op de komende winter.

Vrijheid

Beleving
Heel bewust heb ik het in plaats van ‘ik loop’ veelal over ‘ik ben’ op blote voeten.
Wat mensen onder andere onderscheidt is een verschil in behoeften. Dit komt bij veel onderwerpen voor, en zéker bij het onderwerp ‘barefoot’.

Voor de één is lopen op blote voeten iets voor in en om huis, en bij mooi weer eventueel ook in de vakantie. Voor een ander is lopen op blote voeten een sportieve gebeurtenis en heeft het dan over bijvoorbeeld ‘barefoot running’.

Voor míj is het méér dan dat, en daarom spreek ik liever over léven op blote voeten. Ik ben in de gelukkige omstandigheid om nagenoeg continue op blote voeten te kunnen zijn.

Metafoor
Het kunnen - en willen! - gaan op blote voeten staat voor mij symbool voor hoe ik me door het leven beweeg. De Aarde is zowel de plaats waar mijn leven zich letterlijk en figuurlijk afspeelt, als de oppervlakte waarop ik mag lopen.
Durf ik in contact te zijn met Moeder Aarde en me laten leiden door dat wat ik voel? Of laat ik me leiden door de angst om te botsen, te vallen en te voelen? Stel ik me kwetsbaar op of scherm ik mijn gevoel af?

Sensaties
Ik heb de keuze gemaakt om me kwetsbaar op te stellen door zoveel mogelijk op blote voeten door het leven te gaan, en mijn tenen te durven stoten.
In het contact met de Aarde wil ik de fysieke sensaties voelen. En ik kan je vertellen: het is ongelooflijk aangenaam om via je voetzolen de opgeslagen zonnewarmte in de grond waar te kunnen nemen. En het is nèt zo aangenaam om je voeten te laten masseren door de verschillen in ondergrond die de Aarde ons biedt.

Accepteren
Soms laat ik me belemmeren door natuurlijke obstakels, waardoor mijn voorgenomen route kan wijzigen. Prima, go with the flow. Of niet. Want ik kan er ook voor kiezen om de uitdaging aan te gaan en een poging doen om mijn belemmering te overwinnen. Alleen al in de vrijheid van keuze zit zóveel vreugde!

Kiezen in vrijheid
De vraag “Ga ik op blote voeten of trek ik schoenen aan?” is voor mij geen relevante vraag meer. Ik zou al het moois dat het blootvoets gaan mij oplevert niet meer willen - en kunnen! - missen.
Daarmee is de schoen tot een soms nuttig stukje gereedschap verworden. Net als een werk- of tuinhandschoen me een nuttige dienst kan bewijzen, zo kan een slipper, sandaal of schoen dat sòms ook. Om ze vervolgens snel weer uit te doen!

De start

Overtuiging
Precies een jaar geleden ben ik gestart met hardlopen, geïnspireerd en aangemoedigd door een dierbare vriendin. Een start vanaf nul. Ik had de vaste overtuiging dat mijn lichaam niet voor hardlopen geschikt is. Het is dan ook een enorme prestatie dat ze mij zover heeft gekregen.
In diezelfde tijd kreeg ik de ingeving om op blote voeten te gaan lopen. Als ik dan tòch opnieuw ga leren lopen, waarom dan niet meteen ook maar op blote voeten!?

Uiten
Inmiddels ben ik een jaar verder. Een marathon lopen zit er nog niet in... maar ik loop regelmatig met veel plezier enkele kilometers hard.
En met dank aan het verschijnsel 'hashtag' op twitter is de titel van deze blog geboren: #opblotevoetendus. (Met dank aan @PeterVanRijn voor de inspiratie.)
Zo af en toe gooi ik er spontaan iets uit op dat sociale medium. Je kunt dat volgen via @down2.

Doorzetten
Het lopen op blote voeten is een deel van mijn leven geworden. Uit de beschrijving van dit blog kun je dit vast en zeker al opmaken. Ik ga hier binnenkort meer over schrijven.

Tot zover dit eerste bericht op een heel vers blog.