Nazomer

Wat een weertje
Na een sportieve fietstocht van 40 minuten zit ik in het zand van 'Neerlands Groote Zandbak', op de kaart aangegeven als de Soester Duinen, dat bij dit weer niet onder doet voor een enorm strand. Maar dan zonder mensenmassa. Een heerlijke plek om te lopen, rennen, en te reflecteren.
Door mijn wat onregelmatige werktijden kan het zomaar gebeuren dat ik op een mooie weekdag bij 22 graden in het zonnetje zit, en het begin van deze bijdrage schrijf.

Weer een watje
De afgelopen zomer hebben we nauwelijks zulke stralende dagen gehad als vandaag. Toch heb ik de afgelopen dagen al diverse mensen gezien met winterjassen en handschoenen aan. En hoewel ik een ieder zijn of haar eigen plezier gun, blijf ik me verbazen over hoever mensen van de natuur kunnen staan. Wàt is het toch dat die mensen doet besluiten dat het zomer en winter, binnen en buiten, als 21 graden moet aanvoelen?

Temperatuurbeleving zit tussen de oren
Het is een kwestie van 'mindset'. Voor mij voelt een temperatuur tussen 18 en 20 graden heel comfortabel. Ik vind het heerlijk om in een T-shirt te lopen. Wanneer de temperatuur stijgt naar 25 graden, blijf ik in mijn T-shirt lopen want ik accepteer dat het bij deze temperatuur warm mag aanvoelen; het is dan tenslotte zomer.

Hetzelfde pas ik toe in het najaar. Wanneer de temperatuur daalt mag ik merken dat het frisser wordt. Net als de wind die ik wil voelen wanneer het stevig waait; en de regen die ik van mezelf mag voelen wanneer het natte seizoen aanbreekt.

Ik voel me verbonden met de natuur door de verandering van de seizoenen te accepteren, in plaats van vast te houden aan het comfortabele zomergevoel. Zo kan ik tot ver in de winter met één of twee laagjes kleding toe, regelmatig in korte broek lopen, en gewoon op blote voeten buiten zijn.

Kalmte kan je redden
Mocht je ook willen starten: een nieuwe mindset is weliswaar een kwestie van seconden, het lichaam heeft natuurlijk méér tijd nodig om zich aan te passen. Dat geldt overigens voor elke seizoenswisseling. Wanneer de nachttemperatuur na de zomer voor het eerst weer het nulpunt nadert voelt dat erg fris aan.
Terwijl in de winter, als de temperatuur na een flinke vorstperiode weer stijgt tot net boven het vriespunt, diezelfde temperatuur als heerlijk zacht aanvoelt. Het hangt letterlijk af van welke kant je het benadert.

Foto: té lang in de sneeuw gelopen met als resultaat blaren.

Wat ik wil zeggen is: het is verstandig om telkens weer de balans te zoeken.
De balans tussen de uitdaging om je grens iets te verleggen, en de zorg voor je eigen veiligheid. Niemand vaart wel bij bevroren ledematen door op de fiets te stappen bij een gevoelstemperatuur van -20, of door onvoorbereid door de sneeuw te gaan lopen.

Wees flexibel, houd niet star vast aan de afspraak met jezelf. Ik kan uit eigen ervaring zeggen dat wie niet luisteren wil letterlijk op de blaren moet... eh, lopen.

Luisteren

Het is fantastisch om te kiezen voor verbinding met de natuur. Dat kost niet eens zoveel moeite, we zijn immers allemaal onderdeel van diezelfde natuur.

Verstandig omgaan met de natuur is óók: luisteren naar je lichaam. Ik neem me voor dat ik dat de komende maanden nòg weer iets beter ga doen dan het afgelopen jaar.
En zo kan ik me, terwijl ik van dit prachtige nazomerweer geniet, alweer verheugen op de komende winter.

Vrijheid

Beleving
Heel bewust heb ik het in plaats van ‘ik loop’ veelal over ‘ik ben’ op blote voeten.
Wat mensen onder andere onderscheidt is een verschil in behoeften. Dit komt bij veel onderwerpen voor, en zéker bij het onderwerp ‘barefoot’.

Voor de één is lopen op blote voeten iets voor in en om huis, en bij mooi weer eventueel ook in de vakantie. Voor een ander is lopen op blote voeten een sportieve gebeurtenis en heeft het dan over bijvoorbeeld ‘barefoot running’.

Voor míj is het méér dan dat, en daarom spreek ik liever over léven op blote voeten. Ik ben in de gelukkige omstandigheid om nagenoeg continue op blote voeten te kunnen zijn.

Metafoor
Het kunnen - en willen! - gaan op blote voeten staat voor mij symbool voor hoe ik me door het leven beweeg. De Aarde is zowel de plaats waar mijn leven zich letterlijk en figuurlijk afspeelt, als de oppervlakte waarop ik mag lopen.
Durf ik in contact te zijn met Moeder Aarde en me laten leiden door dat wat ik voel? Of laat ik me leiden door de angst om te botsen, te vallen en te voelen? Stel ik me kwetsbaar op of scherm ik mijn gevoel af?

Sensaties
Ik heb de keuze gemaakt om me kwetsbaar op te stellen door zoveel mogelijk op blote voeten door het leven te gaan, en mijn tenen te durven stoten.
In het contact met de Aarde wil ik de fysieke sensaties voelen. En ik kan je vertellen: het is ongelooflijk aangenaam om via je voetzolen de opgeslagen zonnewarmte in de grond waar te kunnen nemen. En het is nèt zo aangenaam om je voeten te laten masseren door de verschillen in ondergrond die de Aarde ons biedt.

Accepteren
Soms laat ik me belemmeren door natuurlijke obstakels, waardoor mijn voorgenomen route kan wijzigen. Prima, go with the flow. Of niet. Want ik kan er ook voor kiezen om de uitdaging aan te gaan en een poging doen om mijn belemmering te overwinnen. Alleen al in de vrijheid van keuze zit zóveel vreugde!

Kiezen in vrijheid
De vraag “Ga ik op blote voeten of trek ik schoenen aan?” is voor mij geen relevante vraag meer. Ik zou al het moois dat het blootvoets gaan mij oplevert niet meer willen - en kunnen! - missen.
Daarmee is de schoen tot een soms nuttig stukje gereedschap verworden. Net als een werk- of tuinhandschoen me een nuttige dienst kan bewijzen, zo kan een slipper, sandaal of schoen dat sòms ook. Om ze vervolgens snel weer uit te doen!

De start

Overtuiging
Precies een jaar geleden ben ik gestart met hardlopen, geïnspireerd en aangemoedigd door een dierbare vriendin. Een start vanaf nul. Ik had de vaste overtuiging dat mijn lichaam niet voor hardlopen geschikt is. Het is dan ook een enorme prestatie dat ze mij zover heeft gekregen.
In diezelfde tijd kreeg ik de ingeving om op blote voeten te gaan lopen. Als ik dan tòch opnieuw ga leren lopen, waarom dan niet meteen ook maar op blote voeten!?

Uiten
Inmiddels ben ik een jaar verder. Een marathon lopen zit er nog niet in... maar ik loop regelmatig met veel plezier enkele kilometers hard.
En met dank aan het verschijnsel 'hashtag' op twitter is de titel van deze blog geboren: #opblotevoetendus. (Met dank aan @PeterVanRijn voor de inspiratie.)
Zo af en toe gooi ik er spontaan iets uit op dat sociale medium. Je kunt dat volgen via @down2.

Doorzetten
Het lopen op blote voeten is een deel van mijn leven geworden. Uit de beschrijving van dit blog kun je dit vast en zeker al opmaken. Ik ga hier binnenkort meer over schrijven.

Tot zover dit eerste bericht op een heel vers blog.