Op zoek naar een nieuwe balans. Het geldt voor mij net zoals voor de natuur in deze overgangstijd van zomer naar herfst. De natuur schudt haar energie even op, zoals wij dat in de ochtend met ons beddengoed doen.
Op deze ogenschijnlijk laatste aangename nazomerdag geniet ik nog even van een fietstochtje nu het nog kan, waarbij de wind nèt zo makkelijk met míj speelt als met de bladeren van de bomen, en met de wolken.
Al fietsend vraag ik me af waarom al die mensen die zo krampachtig vast willen houden aan de zomer, in hun kledingkeuze het liefst de herfst overslaan en meteen de winter induiken. Da's niet in balans met de natuur.
 |
| Foto: prachtige meiden, die Jersey koeien. |
En daar fiets ik dan.
In T-shirt, in korte broek,
en met mijn blote voeten geniet ík in ieder geval
van die heerlijke 18 graden.
Ja, je ziet het goed.
Jùllie maken het contrast groot!
Ondertussen zie ik de koeien denken: "Hé, hij óók!"
Uitdaging
Het zoeken naar, of het herstellen van de balans (in letterlijke zin) komt niet alleen tot uiting als ik op mijn fiets een speelbal ben van de wind. Nee, de verbazing is enkele dagen terug pas ècht groot.
Daarvoor moet je weten dat er nèt buiten het dorp waar ik woon een snippertje bos ligt.
Laat ik het aanduiden met het Blote Voeten Beuken Bos. Het is een perceel waar ik heerlijk rondjes kan lopen, maar waarvan ik nog niet veel gebruik heb gemaakt, want voor een blote voetenloper heeft het nogal wat uitdagingen.
Mijn voeten hebben er al twee keer een (on)aardige confrontatie opgelopen, ongeduldig als ik soms kan zijn.
Maar een dag of drie geleden, op weg naar 'mijn plek' met een zachtere ondergrond - je weet wel, Neerlands Groote Zandbak, denk ik: kom, laat ik weer eens een rondje rennen in het BV Beuken Bos. Ik heb ten slotte al de nodige ervaring opgedaan met het lopen over beukenootjes en hun natuurlijke verpakking.
Tot mijn eigen verbazing gaat het heel goed. Ik dans over het natuurlijke tapijt zonder noemenswaardige problemen. Natuurlijk voel je de ondergrond, gelukkig wel zeg, maar het is niet pijnlijk. Dat smaakt naar meer, dus de volgende dag weer terug.
"Krijg nou wat!..."
Een graadje frisser misschien en een beetje meer wind.
Ongetwijfeld liggen er een paar duizend beukenootjes méér in het bos. Het valt niet op.
Ik ga speciaal naar deze plek toe om weer een rondje te doen, dus er heen lopen in plaats van op de fiets. Mijn voeten kunnen goed wennen aan het buiten zijn. En dan het bos in... tjonge jonge, wat een pijn dit keer! Alsof ik geen enkel nootje kan ontwijken.
Met veel moeite loop ik een half rondje en dan gauw weer het asfalt op. Pfff... wat een verschil met de dag ervoor.
Spiegel
Of het nu mijn focus op de ondergrond is, of de veranderde gevoeligheid van mijn voeten als spiegel van innerlijke processen of emoties... ik ben er nog niet achter. Maar zó een verschil in beleving binnen 24 uur doet me erg verbazen. Ik blijf zoeken naar een nieuwe balans die past bij de tijd van het jaar, die past bij deze fase in mijn leven.
Geniet, net als ik, van een prachtige herfst in al haar hoedanigheden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten