Sinds november ben ik niet meer toegekomen aan nieuwe bijdragen op dit blog.
Soms gebeuren er dingen in het leven die op dat moment alle aandacht en energie opeisen. Dat is de afgelopen driekwart jaar in mijn leven dan ook gebeurd.
Laat ik er in het heel kort dit over zeggen: er zijn maar héél weinig gelegenheden waarbij ik niet op blote voeten zal lopen. Afgelopen januari was er zo één: de begrafenis van mijn vrouw.
In meerdere opzichten wordt het uiteindelijk toch altijd weer lente. Gelukkig maar.
Iedereen komt langzaam weer uit zijn of haar coconnetje. Ik vond het heerlijk om een paar maanden geleden de warmte van de eerste zonnestralen weer met mijn voeten te voelen. Hoe zwak het zonnetje ook nog maar schijnt, de aarde neemt die subtiele warmte op, en geeft ze door aan wie haar op de meest natuurlijke wijze belopen wil.
En fietsend levert het willen 'vangen' van de lente zelfs komische taferelen op. Wanneer ik in mijn T-shirt en op mijn blote voeten al fietsend mensen inhaal die nog dik zijn ingepakt, tot en met handschoenen aan toe, dan zou ik soms hun gezichten wel even willen zien. Maar ja, om nou telkens om te kijken...
Tijdens een van de vele gesprekjes die ik welwillend voer wanneer er weer iemand op zoek is naar mijn drijfveer om ongeschoeid door het leven te gaan, viel me op dat de opmerkingen die worden gemaakt verraden hoe de betreffende persoon in het leven staat.
Vergelijk "Je bent wat vergeten" maar eens met "Goh, dat zou ik eigenlijk ook wel willen". In het eerste voorbeeld houd ik me kennelijk niet aan dat wat als algemeen geldend wordt gezien: buiten loop je op schoenen. 'Men' meent te weten dat ik nogal verstrooid van huis ben vertrokken en er geen erg in heb dat ik nog geen schoenen aan had getrokken. En de sokken blijken het ondergeschoven kindje, die worden al niet eens meer genoemd.
In het tweede voorbeeld toont men respect voor de keuze die ik heb gemaakt. Men voelt de positieve effecten ervan, en verlangt naar de vrijheid om zèlf een dergelijke keuze te kunnen maken.
Nou hebben de commercials ons inmiddels geleerd: 'willen is kunnen'. En het leuke is dat je er niets voor hoeft te doen. Geen dure aanschaf, geen cursus van weken of maanden, geen ingewikkelde regels. Nee, niets van dat al.
Het lopen op blote voeten is 'slechts' het resultaat van de kunst van het weglaten. Je hoeft het alleen maar te willen. Overigens kan een beetje gezond verstand - u weet wel, het 'boerenverstand' waar we van nature allemaal over beschikken - geen kwaad. Weten wanneer je wat weg kunt laten moet de balans zien te vinden met de wilskracht om je grenzen te verleggen. Dat geldt dan voor zowel de schoenen als voor de jas. In een van de eerdere posts kunt u iets lezen over frostbite, ofwel wat de gevolgen kunnen zijn wanneer de balans in de winter naar de verkeerde kant uit slaat.
Voor velen gaat er wellicht aan de kunst van het weglaten nog een stap vooraf. Om de op het oog belangrijke zaken weg te kunnen laten, moeten we ze eerst los kunnen laten. Voorwaar een mooi onderwerp om op een regenachtige zomerdag eens over te mijmeren. Waarom ben ik zo gehecht aan die 20 graden in mijn jas. Waarom hecht ik meer waarde aan het modebeeld dan aan mijn natuurlijke gevoel? Waarom vind ik het zo belangrijk wat anderen van mij vinden? Ach, u kunt er vast nog meer bedenken.
Ik wens u een fijne zomer. En bedenk: het is altijd de juiste tijd om de eerste stap te zetten. Blootsvoets of niet.
